เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 186 อ๋องอันเดือดดาล
ซ่งอวิ๋นซียิ้ม ปล่อยให้เขาวุ่นวายไปเถิด ต่อให้เขาคิดอย่างไร ก็ไม่อาจสงสัยมาถึงนางได้
นางตรงไปยังเรือนของเจ้าตัวน้อยทั้งสาม พอเข้าประตูก็เห็นทั้งสามกำลังหัดเดินในลานบ้าน แต่ละคนเหมือนนกเพนกวิน น่ารักยิ่งนัก
นางย่อตัวลงแล้วเรียก “เหล่าลูกน้อย ทั้งหมดมาที่นี่ แม่อยู่นี่” เจ้าตัวน้อยทั้งสามก็แย่งกันเดินมาทางนาง
ฟ่านฟ่านผู้เล็กที่สุดเดินสู้พี่ชายทั้งสองไม่ได้ จึงเริ่มโมโห แล้วก็…ดอกไม้ในลานก็ผลิบานขึ้นหลายดอกในชั่วพริบตา
ซ่งอวิ๋นซีรีบมองไปด้านหลัง ให้แน่ใจว่าหญิงรับใช้ไม่ได้ตามมา จึงค่อยโล่งใจ
นางรีบเดินไปข้างกายลูกน้อย อุ้มลูกขึ้นมาปลอบ “พี่ชาย ๆ ไม่เชื่อฟัง แม่จะตีพวกเขา ลูกไม่ต้องร้อง”
กว่าจะปลอบได้สำเร็จ จึงถามเสี่ยวชุ่ยและแม่นมจาง “นางเป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่โมโหหรือ” เสี่ยวชุ่ยรีบตอบก่อน “พระชายา ไม่ใช่เจ้าค่ะ กรณีเช่นนี้พบได้น้อย จะเกิดขึ้นเฉพาะตอนโมโหจัดจริง ๆ โดยทั่วไปยังไม่เป็นเจ้าค่ะ”