กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 169 แจกเมล็ดพันธุ์ผักหลังฝนตก
เซียวจิ่งเฉินเมื่อทราบข่าวว่าซ่งอวิ๋นซีได้รับบาดเจ็บ ก็วิ่งร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพรากเข้ามา พอพ้นประตูก็ร้องไห้ตะโกนลั่นว่า “พระชายาพี่ ข้าได้ยินว่าท่านได้รับบาดเจ็บ สาหัสหรือไม่ รีบให้ข้าดูเร็วเข้า”
ซ่งอวิ๋นซีแทบไม่อยากจะมอง ชายหนุ่มวัยสิบกว่าปีกลับร้องไห้จนมีสภาพเช่นนี้ แม้จะเป็นห่วงนาง แต่กลับชวนให้รู้สึกอยากลงไม้ลงมือยิ่งนัก นี่มันเรื่องอันใดกัน
“พอได้แล้วอย่าร้องอีกเลย เจ้าร้องไห้ถึงเพียงนี้ คนที่ไม่รู้ความคงคิดว่าข้าสิ้นใจไปแล้วกระมัง!”
เซียวจิ่งเฉินปาดน้ำตาอย่างส่ง ๆ “ข้าเป็นห่วงท่านมิใช่หรือ ท่านยังกล่าวเช่นนี้อีก ช่างไม่สมควรเลยจริง ๆ”
“เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ เจ้าแน่ใจนะว่ามิใช่เพราะกลัวพี่สองของเจ้ารู้เรื่องแล้วจะลงโทษเจ้า” เมื่อเห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของเขา มือของซ่งอวิ๋นซีก็คันยุบยิบขึ้นมาจริง ๆ
“เจ้ารีบออกไปเถิด ข้าต้องการพักผ่อน” พอเห็นเขาแล้วก็ชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้าเสียจริง
“อืม”
รอจนเขาออกไปแล้ว ซ่งอวิ๋นซีถึงรู้สึกว่าโลกเงียบสงบลงได้เสียที
ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น ซ่งอวี่อันก็มารายงานว่า “พระชายา คนผู้นั้นยอมสารภาพแล้วขอรับ”