ตอนที่ 156 ตระกูลซ่งขึ้นเมืองหลวง

ตอนที่ 156 ตระกูลซ่งขึ้นเมืองหลวง

ซ่งอวิ๋นซีด่าเสร็จ อกยังกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย แววตาที่จ้องเซียวจิ่งหานเต็มไปด้วยความโกรธเคือง และมีความขำจนบอกไม่ถูกอยู่บ้าง

มือของเซียวจิ่งหานที่ค้างอยู่กลางอากาศค่อย ๆ ลดลงวางบนหัวเข่า ทว่าสายตายังคงติดอยู่บนใบหน้าของนาง เขาถูกด่าว่า “ทั้งครอบครัวเจ้าเป็นอสุรกาย” ไม่เพียงไม่โกรธ กลับเหมือนถอนหายใจเบา ๆ ด้วยซ้ำ แม้แต่ไหล่ที่เกร็งอยู่ก็ผ่อนคลายลง

“...ด่าคนได้ก็ดี” เขาเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงกลับมีความโล่งใจอยู่บ้าง

ซ่งอวิ๋นซีชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่เท้าสะเอวก็ลดลงโดยไม่รู้ตัว นางมองดูท่าทางของเขา ท่านอ๋องผู้เด็ดขาดในการสังหาร ยามนี้กลับนั่งอยู่ข้างเตียง เสื้อผ้าเปิดออกเล็กน้อย แสงเทียนทอดเงายาว สีหน้าทั้งจริงจังและมีท่าทีเซ่อ ๆ อยู่บ้าง นางจึงด่าออกมาไม่ลงในทันใด

นางเดินกลับไปใหม่ นั่งลงข้างกายเขา ข้อศอกยันบนหัวเข่า สองมือประคองแก้ม เอ่ยขึ้นอย่างอึดอัด:

“ข้าไม่ใช่อสุรกาย ข้าเป็นแค่คน คนที่มีชีวิตอยู่จริง ๆ เพียงแต่มีความลับบางอย่างที่พูดไม่ได้ แต่ข้าจะไม่ทำร้ายผู้ใด ที่พูดไม่ได้ก็เพราะหากผู้อื่นรู้ ข้าก็จะตกอยู่ในอันตราย”