ตอนที่ 153 ไม่ให้นางไปวัดวาอาราม

ตอนที่ 153 ไม่ให้นางไปวัดวาอาราม

ลู่หวยจูงมือกู้จันทร์กระจ่างออกจากหอสุราเมามาย ฝีเท้าไม่รีบร้อน ทว่ากลับเร่งเร็วขึ้นเมื่อเลี้ยวพ้นหัวมุมถนน

กู้จันทร์กระจ่างถูกเขาดึงจนเซไปก้าวหนึ่ง ความลังเลในใจยังไม่จางหายไปหมด แต่ฝ่ามือเขาแห้งและอุ่น กำนิ้วมือของนางไว้แน่น นางจึงไม่อยากสะบัดให้หลุด

“พี่ชายหวย พวกเรา...วันนี้จะไปกันจริง ๆ หรือ” นางเอ่ยถามเสียงเบา “ข้ายังไม่ได้บอกแม่สักคำ...”

“บอกไปก็ไปไม่ได้แล้ว” ลู่หวยก้มมองนางแวบหนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนแต่ไม่เปิดช่องให้ต่อรอง “เยวี่ยเอ๋อร์ เจ้าลองคิดดู หากแม่เจ้ารู้ว่าเจ้าจะตามข้าไปเมืองหลวง นางจะยอมหรือ เรื่องของเราสองคนก็ต้องยืดเยื้อจนจบไม่ลง

รอให้เราถึงเมืองหลวง ตั้งหลักได้แล้ว เจ้าเขียนจดหมายกลับไปแจ้งข่าวว่าปลอดภัย ถึงตอนนั้นเรื่องก็สายเกินกว่าจะแก้ แม่เจ้ายังจะทำอะไรเจ้าได้”

กู้จันทร์กระจ่างอ้าปากจะพูด แต่ถูกคำว่า “เรื่องสายเกินกว่าจะแก้” ของเขาทำให้ใจทั้งหวานทั้งว้าวุ่น สมองหมุนไม่ทัน เหลือเพียงพยักหน้ารับ