เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 152 กู้จันทร์กระจ่างจะไปเมืองหลวง
หอสุราเมามายอยู่ตรงปากถนน เป็นอาคารสองชั้น เหนือประตูแขวนป้ายพื้นดำอักษรทอง เสี่ยวเอ้อร์หน้าประตูเห็นลู่หวยแต่ไกลก็รีบออกมารับ พร้อมยิ้มจนเต็มหน้า “คุณชายลู่มาแล้ว! ห้องรับรองส่วนตัวชั้นสองยังเก็บไว้ให้ท่านอยู่ขอรับ!”
ใจของกู้จันทร์กระจ่างกระตุกขึ้นมา เขามาบ่อยหรือ? เสี่ยวเอ้อร์ยังรู้จักเขาเสียด้วย
ลู่หวยหันมาก้มยิ้มให้กู้จันทร์กระจ่างเล็กน้อย “จริงสิ ข้าลืมแนะนำตัวกับแม่นางเสียแล้ว ผู้น้อยแซ่ลู่ นามหวย มีชื่อเดียวว่าหวย คือหวยแห่งแม่น้ำหวย ไม่ทราบว่าแม่นางมีชื่อไพเราะว่ากระไร?”
กู้จันทร์กระจ่างกำลังก้มหน้ากินขนมดอกกุ้ยฮวาคำสุดท้าย ได้ยินเขาถามชื่อก็เกือบสำลัก รีบกลืนชาอึกหนึ่งจนสำลักไอค่อกแค่ก ลู่หวยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นาง นางรับมาปิดปากไออยู่พักใหญ่กว่าจะสงบลง หน้าก็ไอจนแดงไปหมด
“ข้า...ข้าชื่อกู้จันทร์กระจ่าง” เสียงของนางอู้อี้อยู่หลังผ้าเช็ดหน้า ปลายหูแดงราวกับจะหยดเลือด “กู้จันทร์กระจ่างแห่งหมู่บ้านพิงหมู่บ้านบนเขา”