กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 148 ปิดล้อมจับกุมทั้งหมด
บ่ายวันนั้น คน 3,000 คนที่ซูเฉิงเหนียนนำมาได้มาถึงตำบล เขาเก็บคนไว้หลายร้อยคนในตำบล แล้วพาคนที่เหลือรีบเข้าภูเขา ไม่กล้ารอช้าแม้แต่เค่อเดียว ลูกสาวคนโปรดของเขายังรออยู่ในภูเขา
เขาพาคนกว่า 2,000 คนมาถึง พอเห็นเซียวจิ่งหานก็ยังไม่ทันคำนับก็ถามว่า “ท่านอ๋อง ลูกสาวข้าอยู่ที่ใดขอรับ”
เซียวจิ่งหานยกมือชี้ไปทางที่สูงอย่างไม่รีบร้อน “อยู่ข้างบน นางไม่ยอมลงมา บอกว่าข้างบนเย็นสบาย”
เขาไม่มีการทักทายแม้ครึ่งประโยค พูดเพียงว่า “คนมาถึงแล้ว ท่านจัดการเองตามเห็นสมควร กระหม่อมจะไปดูลูกสาวของตน” พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
เซียวจิ่งหานได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ หันไปสั่งโจวผิง “เจ้าไปพาสองคนนั้นมา”
โจวผิงประสานมือคารวะรับคำ “ขอรับ” แล้วหันไปพาคน
สองคนถูกพามาต่อหน้าเซียวจิ่งหาน หมอบลงกับพื้น ตัวสั่นราวกับกระด้งร่อน เซียวจิ่งหานยืนหันหลังให้พวกเขา ลมพัดชายเสื้อของเขาสะบัดดังสะเทือน หลังของเขาตึงเป็นสายธนูเส้นตรง แนวไหล่กว้างแบนราวกับถูกเฉือน ราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับก็ไม่เคยยอมงอแม้ครึ่งชุ่น