กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 149 งานเลี้ยงยามค่ำที่จวนอ๋องจ้าน
เมื่อเซียวจิ่งหานเห็นเช่นนั้น เขาก็รีบคุกเข่าลงเช่นกัน “เสด็จพ่อ สิ่งที่แม่ทัพซูกล่าวล้วนเป็นความจริง ตอนนั้นเมื่อบุตรชายคนที่เหล่าซานของตระกูลซูพบอวิ๋นซี นางอยู่ที่อำเภอถงอันพอดี เวลานั้นนางกำลังตั้งครรภ์ลูกของลูกข้า จึงไม่อาจเข้าเมืองหลวงได้ ภายหลังเมื่อนางเข้าเมืองหลวงแล้ว เพราะเด็กยังเล็กและเกรงว่าจะถูกผู้ไม่หวังดีลงมือ จึงได้ล่าช้ามาจนถึงวันนี้”
หลังจากกล่าวจบ เขาก็โขกศีรษะอีกครั้ง ก่อนกล่าวต่อว่า “ขอเสด็จพ่อโปรดอย่าทรงลงโทษครอบครัวของแม่ทัพซู ทั้งหมดเป็นความคิดของลูกข้าเอง ลูกข้ากว่าจะมีลูกได้ก็ยากเย็นนัก จึงหวาดกลัวว่าจะสูญเสียไป ขอเสด็จพ่อโปรดอภัยให้ลูกด้วย”
เพียงคำว่า “ลูกข้ากว่าจะมีลูกได้ก็ยากเย็นนัก” ประโยคเดียว ก็ทำให้ข้อกังขาทั้งหมดของฮ่องเต้ฉี่หยวนสลายไป หากจะกล่าวว่าเซียวจิ่งหานกว่าจะมีลูกได้ก็ยากเย็นนัก แล้วตัวเขาเองเล่า มิใช่กว่าจะมีหลานชายหลานสาวได้ก็ยากเย็นไม่แพ้กันหรือ
เขาโบกมือไปมา “ช่างเถิด ช่างเถิด พวกเจ้าก็เหน็ดเหนื่อยแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเสียเถิด รอจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จแล้วค่อยหาเวลาจัดงานเลี้ยงรับรองญาติ นางเป็นคนมีความสามารถ อย่าให้ผู้อื่นดูแคลนนางได้”