ตอนที่ 147 การวางกำลังป้องกันตำบลเยี่ยนหลิ่ง

ตอนที่ 147 การวางกำลังป้องกันตำบลเยี่ยนหลิ่ง

โม่สวินและโม่เฟิงกลับมา คำให้การตรงกันว่าในตำบลเงียบสงบยิ่ง สามวันมานี้ไม่มีคนแปลกหน้าจำนวนมากผ่านมา แม้แต่หน้าใหม่ก็มีไม่กี่คน ชายชราแผงบะหมี่กล่าวว่าคนที่ผ่านทางชุดก่อนยังเป็นเมื่อห้าวันก่อน พ่อค้าเร่ไม่กี่คนหาบหามผ่านไป ไม่เหมือนบุคคลสำคัญอันใด

เซียวจิ่งหานฟังจบ ก้อนหินในใจจึงตกลงสู่ที่มั่น เขาเงยหน้ามองไปทางภูเขาผิงหลวน เงาภูเขาซ้อนชั้นเผยสีเขียวอ่อนแก่ต่างกันในแสงอรุณ หมอกในป่ายังไม่จางหาย เส้นทางภูเขามองเห็นได้ราง ๆ คดเคี้ยวเข้าไปในป่าลึก

“ไปเถิด พวกเราไม่เข้าตำบลแล้ว” เขากล่าวเสียงหนัก “เข้าภูเขาโดยตรงดีกว่า ดีที่สุดคือสกัดพวกมันในภูเขา มิฉะนั้นหากพวกมันลงเขามาถึงตำบลแล้วลงมือจริง ราษฎรจะได้รับอันตรายก็ยุ่งยาก”

ซ่งอวิ๋นซีพยักหน้า กำชับประโยคหนึ่ง “เส้นทางภูเขาแคบ ห้าร้อยคนเบียดกันกลับลงมือไม่ถนัด ให้แบ่งเป็นชุด ๆ เข้าไป ด้านหน้าและด้านหลังเว้นระยะไว้ เผื่อด้านหน้าเผชิญหน้ากัน ด้านหลังยังคอยช่วยเหลือได้”