ตอนที่ 131 มีชีวิตจึงมีหวัง

ตอนที่ 131 มีชีวิตจึงมีหวัง

เซียวจิ่งหานและซูมู่เฉินไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แต่ก็ยังเชื่อฟังหมุนตัวกลับ

เหล่าแม่นางคิดว่ากำลังตวาดพวกนาง จึงกอดกันแน่นขึ้น เสียงสะอื้นก็ดังขึ้นบ้าง

ซ่งอวิ๋นซีเดินไปข้างหน้าแม่นางหลายคนที่เสื้อผ้ายังปิดบังร่างกายได้บ้าง แล้วเอ่ยถามเบา ๆ ว่า “พวกเจ้าเป็นคนในคฤหาสน์ชนบทหรือไม่ ที่นี่มีแม่นางผู้ใดเป็นลูกสาวของเจ้าคฤหาสน์โจวหรือไม่เจ้าค่ะ”

ยามนี้เองแม่นางคนหนึ่งจึงเงยหน้าขึ้น มองซ่งอวิ๋นซีด้วยสายตาหวาดกลัวแล้วกล่าวว่า “เจ้ารีบไปเถิด อย่าสนใจพวกข้า พวกข้าถูกย่ำยีแล้ว ไม่มีหน้ากลับไป รีบหนีไปเถิด พวกมันล้วนเป็นสัตว์เดรัจฉาน” พูดจบก็ออกแรงผลักซ่งอวิ๋นซีอย่างสุดกำลัง

ยามนี้ใจของซ่งอวิ๋นซีเจ็บปวดวาบ ในยุคที่ชื่อเสียงใหญ่กว่าฟ้า นางจะทำอย่างไรจึงจะช่วยหญิงสาววัยเพียงดอกไม้เหล่านี้ได้