กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 227 ผู้ใหญ่บ้าน : ขนาดนายกตำบลฉันยังไม่กล้าขวาง นับประสาอะไรกับนายกเทศมนตรี
ผู้คนล้อมวงกันอยู่ที่ปากหมู่บ้าน เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังหึ่ง ๆ ขึ้นมา
“ตำแหน่งงานตั้งห้าสิบกว่าตำแหน่งเลยเหรอ”
“แปดร้อยหมู่ ใหญ่กว่าห้าร้อยหมู่ของหลินฉือตั้งเยอะเลยไม่ใช่เหรอ”
“หลิวหลิงได้เป็นผู้จัดการใหญ่ เดือนละเป็นหมื่นหยวน เรื่องจริงหรือเปล่าเนี่ย”
“ก็ต้องจริงสิ ไม่เห็นกระปรี้กระเปร่าของหลินเจี้ยนหมินตอนนี้เหรอ เมื่อก่อนหงอยเป็นไก่ป่วย ตอนนี้ไปถึงโรงเรือนเป็นคนแรกทุกวัน”
“แล้วตกลงนี่มันโรงเรือนเพาะปลูกของใครกันแน่ ไหนบอกว่าเป็นเถ้าแก่ใหญ่จากต่างถิ่น ทำไมถึงได้หาหลิวหลิงมาเป็นผู้จัดการใหญ่ได้ล่ะ”
ไม่มีใครพูดอะไร แต่ทุกคนในใจต่างก็มีความคาดเดาเลา ๆ ผุดขึ้นมา
โจวชุ่ยเฟินยืนอยู่นอกฝูงชน
เธอฟังเสียงลำโพงกระจายเสียงของผู้ใหญ่บ้าน ฟังเสียงซุบซิบจากรอบข้าง สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว ในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ