ตอนที่ 150 ถ้าตรวจแล้วไม่เป็นอะไร ก็อย่ามาว่าฉันพูดจาไม่เข้าหูแล้วกัน

ตอนที่ 150 ถ้าตรวจแล้วไม่เป็นอะไร ก็อย่ามาว่าฉันพูดจาไม่เข้าหูแล้วกัน

สายตาทุกคู่และความกดดันทั้งหมดพลันถาโถมไปที่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่

เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากของหลินเจี้ยนกั๋ว

สายตาของเขาล่อกแล่กไปมา มองไปทางสุดทางเดินฝั่งซ้ายที แล้วหันไปมองทางจุดพยาบาลฝั่งขวาที

พยาบาลสาวคนที่เกือบถือถาดไม่อยู่เมื่อครู่กำลังยืนอยู่หลังจุดพยาบาลพลางจ้องมาที่เขา แววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนนั้นเจ้าตัวอาจไม่รู้ตัว แต่หลินเจี้ยนกั๋วกลับเห็นได้อย่างชัดเจน

มือของโจวชุ่ยเฟินแตะลงบนกระเป๋าหนังที่สะพายอยู่บนไหล่โดยไม่รู้ตัว นิ้วมือทั้งห้ากำแน่นจนสายกระเป๋าบิดเบี้ยวผิดรูป

ริมฝีปากของเธอสั่นระริก สมองแล่นเร็วอย่างบ้าคลั่ง

ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

หากยอมรับก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองอกตัญญู ยอมรับว่ามีเงินแต่ไม่ยอมเอาออกมารักษาพ่อสามี

ถ้าชื่อเสียงแบบนี้แพร่ออกไป เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในหมู่บ้าน?