กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 149 ยุคนี้ เรื่องที่ออกแรงแต่ไม่ได้ดีมีถมเถไป
“วันนี้แกพามาส่งโรงพยาบาลรอบเดียว แกก็กลายเป็นลูกกตัญญูแล้วงั้นสิ? ฉันปรนนิบัติดูแลมาตั้งหลายปี ฉันก็กลายเป็นสัตว์เดรัจฉานไปเลยใช่ไหม?”
คำพูดชุดนี้เอ่ยออกมาได้อย่างมีเหตุมีผล น้ำเสียงเปี่ยมด้วยอารมณ์ แม้แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจในน้ำเสียงก็ยังบีบคั้นออกมาได้พอดิบพอดี
บริเวณระเบียงทางเดินมีคนชะโงกหน้าออกมาหลายคน สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างหลินเจี้ยนจวินกับหลินเจี้ยนกั๋ว ชั่วขณะนั้นแยกแยะไม่ออกว่าใครพูดความจริง
ผู้หญิงสองคนในห้องให้น้ำเกลือก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน หนึ่งในนั้นพึมพำเสียงเบาออกมาประโยคหนึ่ง อีกคนก็เบะปากตาม
มีคนเริ่มพูดคุยซุบซิบ
“ลูกชายคนโตพูดก็มีเหตุผลนะ ปกติคนที่คอยปรนนิบัติดูแลน่ะลำบากที่สุดแล้ว”
“ยุคสมัยนี้ เรื่องที่ลงแรงแล้วไม่ได้ความดีความชอบมีถมไป”
ทิศทางลมเริ่มเปลี่ยน