ตอนที่ 151 คราวหน้าอย่าทำเป็นตื่นตูมไปหน่อยเลย

ตอนที่ 151 คราวหน้าอย่าทำเป็นตื่นตูมไปหน่อยเลย

เส้นทางไปโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งประจำเมือง ต้องขับรถกว่า 40 นาที

หลินเจี้ยนจวินขับรถตู้คันเก่าของตัวเอง ซูเสี่ยวเหมยนั่งที่นั่งผู้โดยสาร ส่วนพ่อแม่สามีนั่งอยู่แถวหลัง

คุณปู่พิงหน้าต่างรถ หลับตาลงครึ่งหนึ่ง ไม่พูดจาเลยตลอดทาง

หลินเจี้ยนจวินมองใบหน้าของคุณปู่ผ่านกระจกมองหลังอยู่หลายหน ริมฝีปากแห้งแตก ผิวพรรณซีดเหลือง ตอหนวดบนคางขาวไปมากกว่าครึ่ง

เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ในลำคอตีบตันจนพูดไม่ออก

ซูเสี่ยวเหมยยื่นมือมา บีบหลังมือของเขาที่วางทาบอยู่บนคันเกียร์เบา ๆ

“อย่าคิดมากเลย ถึงโรงพยาบาลแล้วควรตรวจอย่างไรก็ตรวจอย่างนั้นเถอะค่ะ”

หลินเจี้ยนจวินขานรับคำหนึ่ง นาข้าวทั้งสองข้างทางถอยร่นไปด้านหลัง