กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 141 ต่อไปงานแบบนั้น เธอไม่ต้องฝืนใจไปหรอก
“แม่คะ กฎเกณฑ์มีไว้สำหรับคนที่คุยด้วยเหตุผลค่ะ”
น้ำเสียงไม่ดังนัก เมื่อถูกสายลมยามค่ำพัดโอบล้อม ฟังดูจึงค่อนข้างนุ่มนวลด้วยซ้ำ
“ถ้าเอาเรื่องกฎเกณฑ์มาพูดกับคนที่ไม่คุยด้วยเหตุผล นั่นเรียกว่ารังแกกันค่ะ”
ภายในลานบ้านเงียบสงัดไปนานถึง 5 วินาทีเต็ม
จากนั้นก็เป็นเสียงเอี๊ยดอ๊าดของการผลักประตูรั้วลานบ้านเปิดออก พร้อมด้วยเสียงฝีเท้าสี่คู่ที่เดินห่างออกไป
ตอนที่ซูเสี่ยวเหมยเดินพ้นประตูรั้วลานบ้าน แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงอย่างสง่างาม
มือเล็ก ๆ ของตัวตัวกุมนิ้วชี้ของเธอไว้ พลางเงยหน้ามองแม่ แล้วหันกลับไปมองประตูรั้วที่ปิดแง้มอยู่ด้านหลัง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบาว่า “แม่คะ พวกเราไม่กินข้าวกันแล้วเหรอคะ?”
“กลับไปกินที่บ้านจ้ะ”
ซูเสี่ยวเหมยก้มมองลูกสาว มุมปากยกยิ้มขึ้น