ตอนที่ 140 กฎเกณฑ์มีไว้สำหรับคนที่คุยด้วยเหตุผล

ตอนที่ 140 กฎเกณฑ์มีไว้สำหรับคนที่คุยด้วยเหตุผล

อันอันกอดเสื้อเข้าแนบอกให้แน่นขึ้น เงยหน้ากลม ๆ ขึ้นมองย่า

“คุณย่าครับ ตัวนี้ให้คุณตานะ คุณตาเลี้ยงหนูมาตั้งแต่เด็ก เหนื่อยมากเลยครับ”

อันอันพูดจาเนิบนาบ น้ำเสียงนุ่มนิ่ม ทุกถ้อยคำแฝงไว้ด้วยความจริงจังตามประสาเด็กห้าขวบ

“แม่บอกว่าเสื้อตัวนี้ใส่สบายมาก เอวคุณตาไม่ค่อยดี ใส่เสื้อนุ่ม ๆ แล้วจะไม่เสียดสีครับ”

มือของแม่หลินที่ยื่นออกไปชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

จะให้แย่งของจากปากเด็กห้าขวบ เธอทำใจหน้าด้านแบบนั้นไม่ลง

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคำที่เด็กคนนี้พูดล้วนไร้เดียงสาและสมเหตุสมผล หาข้อผิดพลาดไม่ได้เลยสักนิด