บทที่ 330 บนเส้นทางอันดุเดือด

บทที่ 330 บนเส้นทางอันดุเดือด

เช้าวันใหม่อีกวัน พวกเราออกเดินทางจากตำบลเค่าซาน

หลี่เซียงหานขับรถเอสยูวีเบนซ์ ส่วนผมกับหลิวเหม่ยเฉินนั่งอยู่ที่เบาะหลัง

ผมดูเหมือนกำลังหลับตาพักผ่อน ทว่าน้ำตากลับไหลริน

หลิวเหม่ยเฉินเอ่ยเสียงเบา "ถังเฟิง อย่าร้องไห้เลย นายเป็นคนที่สู้จนกรำศึกบนเวทีมาได้ ไม่ควรจะอ่อนแอขนาดนี้"

"พอมาถึงตำบลเค่าซาน ได้เจอเหมียวเสี่ยวยวี่กับเหมียวเสี่ยวเสี่ยว ผมถึงได้เข้าใจว่าเดิมทีตัวเองไม่ใช่คนที่เข้มแข็งอะไรเลย ผมไม่กลัวเลือดตกยางออก ไม่กลัวความเจ็บปวด แต่ผมกลัวเหลือเกินที่จะเห็นน้ำตาของเสี่ยวยวี่ กลัวเหลือเกินที่จะได้ยินเสียงร้องไห้ของเสี่ยวเสี่ยว เสี่ยวยวี่ยังเด็กขนาดนั้น ลูกก็ยังเล็กขนาดนี้"

ผมบอกว่า เหมียวเสี่ยวยวี่แห่งตำบลเค่าซานเข้มแข็งกว่าผม ซึ่งหลิวเหม่ยเฉินก็เห็นด้วยในเรื่องนี้