บทที่ 331 ความอ้างว้างของผม กับความสุดเหวี่ยงของหลิวเหม่ยเฉิน

บทที่ 331 ความอ้างว้างของผม กับความสุดเหวี่ยงของหลิวเหม่ยเฉิน

พวกเราเลือกร้านหม้อไฟที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง กะว่าจะกินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปโรงแรมหยุนฟาน

รสชาติหม้อไฟดีมาก ทั้งหอมทั้งเผ็ดจัดจ้าน แต่ผมกลับไม่ค่อยเจริญอาหาร ในหัวมีแต่เรื่องของเหมียวเสี่ยวยวี่กับเหมียวเสี่ยวเสี่ยว

"หม้อไฟรสชาติเสฉวนแท้ๆ เลยนะ ทำไมไม่กินล่ะ มาถึงสู่ตูทั้งทีถึงจะมีลาภปาก อย่ามัวปล่อยให้ทิวทัศน์กับของอร่อยตรงหน้าหลุดลอยไปสิ" หลิวเหม่ยเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางคีบอาหารใส่ถ้วยน้ำจิ้มให้ผม

"ผมจากตำบลเค่าซานมา เหมียวเสี่ยวยวี่ต้องร้องไห้แน่ ไม่รู้ว่าเธอจะกินข้าวลงไหม ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หนักขนาดไหน" แม้แต่จะพูดยังรู้สึกหมดเรี่ยวแรง

"ตอนที่นายยังไม่มา เหมียวเสี่ยวยวี่ก็ยังคลอดลูกเองได้ แล้วเธอก็อยู่กับครอบครัว ใช้ชีวิตในแบบของเธอไม่ใช่เหรอ"