บทที่ 329 เสี่ยวยวี่คือรักแรกของผม และเหมือนเป็นอดีตภรรยาของผมด้วย

บทที่ 329 เสี่ยวยวี่คือรักแรกของผม และเหมือนเป็นอดีตภรรยาของผมด้วย

ตอนสามทุ่มกว่า หลิวเหม่ยเฉินกับหลี่เซียงหานตามหลิวชุนเหมยกับจางจื้อเซิงออกไป คืนนี้พวกเธอจะไปพักที่บ้านของนายกตำบลหลิว

ในลานบ้าน ฝนปานกลางซาลงกลายเป็นฝนพรำอีกครั้ง ผมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็ก จุดบุหรี่ให้ตัวเองหนึ่งมวน แล้วเหม่อมองม่านฝนท่ามกลางความมืดมิดอย่างเคลิบเคลิ้ม

เหมียวเสี่ยวยวี่ยืนอยู่ข้างกายผม เธอไม่ได้ใช้เครื่องสำอาง แต่ผมกลับได้กลิ่นกายของเธอ

กลิ่นหอมบริสุทธิ์และเป็นธรรมชาตินั้นชวนให้คนที่มีใจหลงใหลจนไม่อยากจากไปไหน ทว่าสุดท้ายผมก็ต้องไปอยู่ดี ในวันมะรืนนี้

"ถังเฟิง คืนนี้นายไม่ต้องทนนอนในห้องนั่งเล่นแล้วนะ นายไปนอนบนเตียงในห้องนอนเล็กได้"

น้ำเสียงของเหมียวเสี่ยวยวี่นุ่มนวลอ่อนหวาน