บทที่ 317 ความแคลงใจอันเข้มข้น วิสัยทัศน์ของตระกูลถัง

บทที่ 317 ความแคลงใจอันเข้มข้น วิสัยทัศน์ของตระกูลถัง

สองสามวันต่อมา ผมยังคงพักอยู่ที่บ้านในอำเภอชิงกู่

ไม่เดินเตร่เร่ร่อนคนเดียวตามท้องถนน ไปเที่ยวเล่นนอกเมือง ก็ตั้งวงดื่มเหล้าเล่นไพ่กับพวกเพื่อนๆ

ผมแทบจะอัปเดตโมเมนต์ในวีแชททุกวัน โพสต์รูปตัวเองไปชมวิวบ้าง หรือไม่ก็รูปตอนที่อยู่กับพวกเพื่อนๆ

หลิวเหม่ยเฉิน ฮวาเสี่ยงหรง และเสี่ยวชุ่ยต่างพากันมากดไลก์ให้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเยี่ยเยว่ฉานได้เห็นบ้างหรือเปล่า

เหมียวเสี่ยวยวี่ที่อยู่ตำบลเค่าซาน มณฑลซีหนานก็น่าจะได้เห็น ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมทั้งเจ็บปวดและสับสนเคว้งคว้างก็คือ เหมียวเสี่ยวยวี่กลับไม่ได้กดไลก์ให้ผมเลย

บ่ายวันนี้ ข้างนอกมีฝนตกปรอยๆ ในใจของผมเอาแต่คิดถึงเหมียวเสี่ยวยวี่

พ่อแม่อยู่ไม่อยู่บ้าน ต่อให้ผมไม่กางร่มแล้วออกไปยืนตากฝน ก็คงไม่มีใครมาคอยเตะก้นสั่งสอน

ผมยืนอยู่ในลานบ้าน ปล่อยให้สายฝนชโลมกายจนสร่างซึ้งและปลอดโปร่งอยู่สิบกว่านาที ก่อนจะกลับขึ้นห้องชั้นบนแล้วกดโทรศัพท์หาเหมียวเสี่ยวยวี่