บทที่ 318 รีบร้อนว่องไว ผมดูสง่าผ่าเผย

บทที่ 318 รีบร้อนว่องไว ผมดูสง่าผ่าเผย

ยามเช้า

ผมกำลังนั่งกินมื้อเช้าอยู่กับพ่อแม่

"เสี่ยวเฟิง พอไปถึงเมืองหลวงแล้ว ก็ใส่ใจเยี่ยเยว่ฉานให้มากๆ หน่อย ถ้าแกกับเยี่ยเยว่ฉานลงเอยกันได้ ชีวิตแกก็จะสมบูรณ์แบบแล้ว"

แม่มองผมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เลิกเอาใจไปทุ่มเทให้เหมียวเสี่ยวยวี่ที่ตำบลเค่าซาน มณฑลซีหนานได้แล้ว เด็กคนนี้อาจจะดีเลิศอย่างที่แกพูดจริงๆ ทั้งสวย ไร้เดียงสา จิตใจดี แต่สำหรับแกแล้ว เธอเหมือนภาพจันทร์ในกระจกดอกไม้ในสายน้ำ พวกแกไม่มีทางเป็นไปได้ตลอดกาล"

ในใจผมรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

แม้ว่าวันนี้ผมจะต้องออกเดินทางไปเมืองหลวง แต่คนที่ผุดขึ้นมาในหัวผมกลับไม่ใช่เยี่ยเยว่ฉาน แต่เป็นเหมียวเสี่ยวยวี่

ผมอยากรู้เหลือเกินว่า แสงแดดหนึ่งเมตรที่อยู่ห่างออกไปสามพันลี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ หวังว่าวันนี้เฒ่าเฉวียนจะให้คำตอบกับผมได้