บทที่ 316 ความหม่นหมองของผม ความสุขสำราญของผม

บทที่ 316 ความหม่นหมองของผม ความสุขสำราญของผม

ผมกลับถึงบ้านก็สองทุ่มกว่าแล้ว

พ่อกับแม่อยู่ในห้องนั่งเล่น ผมทักทายเสร็จก็กะจะขึ้นชั้นบน

"เสี่ยวเฟิง อย่าเพิ่งรีบหนี มานี่ก่อน!"

ผมทำได้เพียงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ พ่อแม่

"วันนี้ไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ฉินหนาน รู้สึกยังไงบ้างล่ะ?"

"ผมพบว่าฉินหนานเตี้ยกว่าผม ผมสูงกว่าเขาตั้งยี่สิบกว่าเซนติเมตรแน่ะ"

"ไอ้ลูกคนนี้ แกตาบอดมากี่ปีแล้วยะ ถึงเพิ่งมารู้เอาวันนี้ว่าฉินหนานเตี้ยกว่าแก? พูดจาให้มันเป็นเรื่องเป็นราวหน่อย เดี๋ยวก็ตีให้เลยนี่!"

แม่โมโหขึ้นมา แต่แล้วผมควรจะพูดอะไรล่ะ?

ไม่ใช่ว่าผมไม่มีความรู้สึกอะไร แต่พอมีความรู้สึกมากเกินไปจนตีกันยุ่ง มันก็กลายเป็นความเลือนรางและเคว้งคว้างไปหมด