บทที่ 261 ความลับส่วนตัวของทนายสาวเฉาเสี่ยวม่าน

บทที่ 261 ความลับส่วนตัวของทนายสาวเฉาเสี่ยวม่าน

ช่วงสิบโมงกว่า ผมก็มาถึงทะเลสาบชิงกู่

ผู้หญิงที่ยืนหันหน้ามองผืนน้ำอยู่ก็คือเฉาเสี่ยวม่าน เธอสวมเสื้อโค้ตตัวยาวกับกางเกงยีนส์ แผ่นหลังดูเพรียวระหง ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน

ผมเดินเข้าไปตบไหล่เธอเบาๆ เธอตกใจจนสะดุ้งโหยง ก่อนจะค้อนมองผมด้วยท่าทางแง่งอน "คุณมาถึงทำไมไม่มีสุ้มมีเสียงเลยสักนิด"

"ผมแทบจะแบกลำโพงมาเปิดเพลงให้ฟังอยู่แล้ว คุณใจลอยเกินไปเองเลยไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าผม มัวแต่มองทะเลสาบคิดอะไรอยู่ คิดจะกระโดดลงไปรึไง" ผมยิ้มมองเธอ

"ไม่มีทางอยู่แล้ว"

ทันใดนั้น สีหน้าและคำพูดของเฉาเสี่ยวม่านก็ดูจะสงบเยือกเย็นลง

ขณะเดินทอดน่องไปตามริมทะเลสาบชิงกู่ ผมก็เอ่ยขึ้น "เมื่อคืนคุณพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ว่าอยากเจอผม ตอนนี้ผมมาแล้ว คุณคิดอะไรก็พูดมา อยากทำอะไรก็ทำได้เลย"