บทที่ 240 พิลึกพิลั่นไปหน่อย แต่ผมก็ชอบช่วยเหลือคน

บทที่ 240 พิลึกพิลั่นไปหน่อย แต่ผมก็ชอบช่วยเหลือคน

ยามค่ำคืน

จิตใจผมว้าวุ่นมาก แต่ก็จำต้องฝืนตัวเองปั่นต้นฉบับ กักตุนสต็อกไว้เยอะๆ พอกลับบ้านไปฉลองปีใหม่จะได้มีเวลาเที่ยวเล่นมากขึ้น

ทว่าเพิ่งปั่นไปได้ไม่ถึงหนึ่งพันคำ โทรศัพท์มือถือก็เริ่มสั่น

สายที่โทรเข้ามาคือเซี่ยเสวี่ย พอผมกดรับ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้อย่างโศกเศร้าของเธอทันที

"พี่เฟิง ช่วยด้วยค่ะ!"

"เธอเจอเรื่องอะไรเข้าล่ะ เธอกับหม่าเหวินปินกลับบ้านไปฉลองปีใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ"

"ฉันกับหม่าเหวินปินอยู่ที่บ้านเกิดค่ะ เมื่อวานเพิ่งจดทะเบียนสมรสกัน แต่วันนี้เรื่องที่ฉันเคยเป็นเด็กดริ๊งก์ก็แพร่สะพัดไปทั่วบ้านเกิด ครอบครัวของหม่าเหวินปินบีบให้พวกเราหย่ากันทันที ทางบ้านฉันไม่ยอมหย่า บ่ายวันนี้ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน พ่อของฉันหัวแตก ตำรวจก็มาที่เกิดเหตุด้วย..."