บทที่ 239 เคลิบเคลิ้ม โชคของผมไม่ได้แย่ขนาดนั้น

บทที่ 239 เคลิบเคลิ้ม โชคของผมไม่ได้แย่ขนาดนั้น

ผมเดินออกมาโดยไม่ได้กินข้าว เจียงนีคงรู้สึกแย่มาก และบางทีในใจของเยี่ยเยว่ฉานก็คงไม่สบายใจเช่นกัน

แต่ผมก็ไม่มีทางเลือก ถ้าผมอยู่กินข้าวต่อ คงทำลายบรรยากาศบนโต๊ะอาหารแน่ๆ อย่างน้อยที่สุดอารมณ์ของเฉินหลันคงไม่สบอารมณ์นัก และอาจจะทะเลาะกับผมขึ้นมาก็ได้

แสงสีราตรีของเมืองหลวงช่างคึกคัก ผมขับรถกินลมไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย รู้ตัวอีกทีก็มาถึงถนนเส้นที่เป็นที่ตั้งของคลับเยี่ยจิงหลิงแล้ว จึงต่อสายหาไข่มุกดำ

"พี่เฟิง คุณวางแผนจะกลับบ้านไปฉลองตรุษจีนเมื่อไหร่ล่ะคะ?"

"อีกสักสองสามวันก็กลับไปฉลองตรุษจีนแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันใกล้จะถึงคลับเยี่ยจิงหลิงแล้ว เธออยู่ไหม?"

"อยู่สิคะ คุณมาได้เลย"

ดูจากน้ำเสียงที่คุยกัน ตอนนี้ไข่มุกดำยังคงมองผมเป็นเพื่อนที่ดี แต่ทว่าในเวลานี้ ท่าทีของเว่ยฟางหัวกลับไม่ต่างจากเฉินหลันนัก เธอเริ่มทำตัวเหินห่างจากผมแล้ว