บทที่ 182 มีคนย้ายบ้าน ผมเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก

บทที่ 182 มีคนย้ายบ้าน ผมเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก

ตอนกินข้าวในโรงอาหารมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเมืองหลวง ความรู้สึกพิเศษแบบนั้นก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าผมเคยเรียนหนังสือที่นี่ก็คงจะดีไม่น้อยใช่ไหม

เด็กหนุ่มสาวรอบกายส่วนใหญ่ล้วนอายุราวๆ ยี่สิบปี เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ไม่ว่าเสื้อผ้าและรองเท้าบนตัวจะแพงหรือถูก พวกเขาก็ล้วนควรค่าแก่การภาคภูมิใจ เพราะความเยาว์วัยคือต้นทุนชั้นดี

"เลิกมองพวกเขาได้แล้ว พวกเขาไม่มีใครรวยเท่าคุณหรอกน่า รีบกินข้าวเร็วเข้า" มุมปากของเยี่ยเยว่ฉานมีรอยยิ้มหวานหยดย้อย เอ่ยเตือนผมเสียงเบา

"พวกเขาไม่ได้รวยเท่าผม แต่ผมก็เคารพพวกเขามากนะ ได้มาเรียนที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" ผมกล่าว

"ถึงคุณจะเป็นเจ้าตัวแสบ แต่ทัศนคติการมองโลกของคุณไม่มีปัญหาเลยจริงๆ"