บทที่ 183 คิดว่าจะโรแมนติก ไหงตกเป็นฝ่ายตั้งรับขนาดนี้?

บทที่ 183 คิดว่าจะโรแมนติก ไหงตกเป็นฝ่ายตั้งรับขนาดนี้?

เช้าวันเสาร์

ท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว สายลมเย็นพัดเอื่อยๆ เป็นวันที่เหมาะแก่การปีนเขาเป็นอย่างยิ่ง

ผมขับแลนด์โรเวอร์มาถึงหมู่บ้านลี่จิ่งฮวาเยวี่ยน พอเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ ในใจก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมานิดหน่อย

"เฉินหลันอยู่ข้างกายเยี่ยเยว่ฉาน หรือว่าเธอจะไปเขาเซียงซานด้วย? แบบนี้พอขึ้นเขาไปแล้ว ผมก็ต้องทำตัวเรียบร้อยน่ะสิ น่าเบื่อชะมัด"

พอลงจากรถ ผมก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า "น้าเฉิน ถ้าจะไปดูใบเมเปิล ทางที่ดีเปลี่ยนรองเท้าสักคู่ดีกว่าครับ ไม่อย่างนั้นตอนปีนเขาจะข้อเท้าพลิกเอาได้ง่ายๆ"

"ไอ้หนุ่มอย่างเธอไม่ใช่ว่าถนัดรักษาอาการฟกช้ำดำเขียวหรอกเหรอ? ถ้าฉันใส่ส้นสูงปีนเขาแล้วข้อเท้าพลิก เธอก็มาช่วยรักษาให้ฉันสิ"

เฉินหลันเผยเสน่ห์กรุ่นกลิ่นอายราวกับเหล้าเหมาไถบ่มหมัก ผมเลยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ