บทที่ 172 ประจักษ์ในศักยภาพ เสียดายที่พบกันช้าไป

บทที่ 172 ประจักษ์ในศักยภาพ เสียดายที่พบกันช้าไป

ช่วงสายของวันนี้ พวกเราเดินทางไปที่กลุ่มบริษัทหลิวซื่อ

ตึกสำนักงานใหญ่สูงกว่าสามสิบชั้นร่วมหนึ่งร้อยเมตรดูโอ่อ่าอลังการ บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ บริษัทนำเข้าและส่งออก บริษัทจิวเวลรี่ บริษัทการลงทุน... ในเครือของหลิวซื่อ ต่างก็ปักหลักทำงานกันอยู่ที่นี่

เมื่อเทียบกับกิจการอันยิ่งใหญ่ของครอบครัวหลิวเหม่ยเฉินแล้ว ธุรกิจเล็กๆ ของครอบครัวผมแทบไม่คุ้มที่จะเอ่ยถึง

แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าอะไรขนาดนั้น เพราะยังไงบ้านผมก็มีทรัพย์สินตั้งสองพันกว่าล้าน อีกทั้งผมยังมีวิชาความสามารถติดตัวอยู่เต็มเปี่ยม

ไม่ว่าจะไปที่ไหน ผมก็มีความสามารถพอจะยืนหยัดได้อย่างสง่าผ่าเผย

ทว่าพอคิดถึงสภาพที่ตัวเองโดนหลิวเหม่ยเฉินทรมานด้วยสารพัดกลเม็ดเมื่อคืน ผมก็ชักจะขาดความมั่นใจขึ้นมานิดหน่อย

ในความเป็นจริง เหนือฟ้ายังมีฟ้า ทั้งในเมืองหลวงหรือแม้กระทั่งทั่วทั้งประเทศ มีคนจำนวนไม่น้อยที่ผมไม่ควรไปมีเรื่องด้วย