บทที่ 173 การตัดสินใจอันน่าตกตะลึงของพ่อแม่

บทที่ 173 การตัดสินใจอันน่าตกตะลึงของพ่อแม่

ตอนเดินออกมาจากภัตตาคารต้าจินหยวน ก็ใกล้จะบ่ายสามโมงแล้ว

พ่อกับแม่ตั้งใจจะไปดูห้องเช่ารวมของผม ผมรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าอยู่บ้าง

เพราะพอไปถึงที่นั่น พ่อกับแม่จะยิ่งเข้าใจสภาพความเป็นอยู่ที่แท้จริงของผมในเมืองหลวงได้ง่ายขึ้น

รถออดี้ A8L มุ่งหน้าไปยังชุมชนจิ่นซิ่ว คนขับคือเสือถ้ำ ส่วนที่นั่งข้างคนขับคือหวังซูเหมย

ครอบครัวเรานั่งอยู่ที่เบาะหลัง ผมเอ่ยถามขึ้นว่า "พี่เหมย ตอนนี้พี่ยังเป็นครูสอนพละที่โรงเรียนมัธยมหนึ่งอำเภอชิงกู่อยู่เหรอครับ"

"ใช่ค่ะนายน้อยถัง พี่ไม่เหมือนเธอนี่นา พี่ไม่เคยสร้างผลงานในทีมกีฬามณฑลหัวเป่ยเลย พอรีไทร์แล้วได้มาสอนพละในโรงเรียนมัธยมระดับท็อป ก็อาศัยเส้นสายของบ้านเธอนั่นแหละ"