บทที่ 171 ค่ำคืนอันแสนตราตรึงใจ

บทที่ 171 ค่ำคืนอันแสนตราตรึงใจ

หลังจากกินข้าวที่โรงแรมใหญ่เมืองหลวงเสร็จ พอกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิ่วก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว

ในบรรดาทุกคน คนเดียวที่เมาแอ๋ก็คือผม

ผมแสดงความใจกว้างห้าวหาญอย่างที่ควรจะเป็นออกมา ถึงขั้นใช้ถ้อยคำเชิงกวีแนะนำนิยายที่ตัวเองกำลังแต่งอยู่

แม้แต่หลิวจื้อเซินกับฮวาหย่าฉิงยังยอมรับว่าผมเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ ผมช่วยกู้หน้าให้พ่อแม่ได้เต็มๆ

บางที การแสดงออกของผมอาจจะส่งต่อไปถึงหูเฉินหลันกับเยี่ยเยว่ฉานในเร็วๆ นี้

พวกผู้ใหญ่ยังกระปรี้กระเปร่ากันมาก พลางเริ่มตั้งวงเล่นไพ่นกกระจอก

ผมยืนดูอยู่ข้างๆ หัวเริ่มมึนตึ้บ ถ้าเวลานี้มีใครมาเตะผมสักที ผมคงล้มพับลงไปกองกับพื้นแน่