บทที่ 170 หลิวเหม่ยเฉินเล่นตัว หัวใจผมพลุ่งพล่าน

บทที่ 170 หลิวเหม่ยเฉินเล่นตัว หัวใจผมพลุ่งพล่าน

พอเดินออกจากห้องอาหารก็บ่ายสามโมงกว่าแล้ว

พอขึ้นมาที่ชั้นสอง ก็มีการจัดห้องพักให้พ่อแม่ของผม รวมถึงจัดห้องพักให้ผมด้วย ตลอดสองสามวันหลังจากนี้ผมก็ต้องพักอยู่ที่นี่เช่นกัน

จากนั้นก็พากันมายังห้องหนังสือที่หรูหราแต่แฝงไว้ด้วยความเรียบง่ายคลาสสิก เหมาะอย่างยิ่งที่เพื่อนเก่าจะเปิดอกพูดคุยกัน

พ่อของผมคุยกับหลิวจื้อเซิน ส่วนแม่ของผมก็คุยกับฮวาหย่าฉิง

ผมสัมผัสได้ถึงมิตรภาพอันลึกซึ้งที่พวกเขามีให้แก่กัน แม้ปกติจะไม่ค่อยได้พบหน้า แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มิตรภาพนี้ก็ยังคงสืบต่อเรื่อยมา นี่แหละถึงจะเป็นมิตรภาพของวิญญูชนอย่างแท้จริง

"ฉันไม่อยากชงชาแล้ว"

หลิวเหม่ยเฉินพูดกระเง้ากระงอดพลางลุกขึ้นเดินออกไป