กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 167 ช่วงเวลาแห่งความสุขกับเรื่องด่วนสุดปวดหัว
ตอนเช้า ผมได้รับโทรศัพท์จากพ่อแม่ พวกท่านออกเดินทางแล้ว และคาดว่าจะมาถึงเมืองหลวงราวๆ 11 โมง โดยบอกให้ผมล่วงหน้าไปที่คฤหาสน์ตระกูลหลิ่วก่อน
พร้อมกับย้ำเป็นพิเศษว่าถ้าผมไปสายเกินไป มันจะดูเสียมารยาท
ในตอนที่ผมกำลังคิดว่าจะออกเดินทางกี่โมง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้กรีดร้องแหลมสูงดังมาจากห้องของเซี่ยเสวี่ย
ผมตกใจสะดุ้ง ในความทรงจำของผม เซี่ยเสวี่ยที่เป็นเด็กดริ๊งก์มาก่อนไม่เคยร้องไห้ฟูมฟายหนักขนาดนี้มาก่อนเลย
แม้กระทั่งตอนที่ไลฟ์สดในคราบของลิซ่าปิดหน้าแล้วความแตกจนหนทางทำมาหากินถูกปิดตาย เซี่ยเสวี่ยก็แค่ร้องไห้ออกมานิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น
ผมรีบก้าวเท้าออกไป แล้วเปิดประตูห้องของเซี่ยเสวี่ยทันที
เซี่ยเสวี่ยใส่ชุดนอน กระทืบเท้าพลางร้องไห้โฮ “ให้ตายสิ เงินของฉัน... คุณพระช่วย เงินของฉัน...”