บทที่ 166 บรรยากาศวาบหวามอันอบอวลในห้องเช่ารวม

บทที่ 166 บรรยากาศวาบหวามอันอบอวลในห้องเช่ารวม

สามทุ่มกว่าแล้ว พวกเรายังคงอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษ หวังเหลือเกินว่าจะได้เห็นวินาทีที่เจียงชุนเสวี่ยฟื้นขึ้นมา

แต่หมอกลับบอกว่า “คนไข้น้ำตาไหล นับเป็นสัญญาณที่ดีครับ แต่ดูจากสัญญาณชีพและคลื่นไฟฟ้าสมองแล้ว คนไข้คงยังไม่ฟื้นขึ้นมาในเร็วๆ นี้ ต้องใช้เวลาเฝ้ารออีกยาวนาน”

ผมกับหยางต้าเผิงกำลังจะกลับ เจียงนีก็เดินออกมาส่ง

ผมจึงต้องเตือนเธออีกครั้ง “เจียงนี เธอฟังฉันให้ดีนะ ต่อไปอย่าได้ขอร้องแทนหวังซานอีก ไม่อย่างนั้นจากผู้หญิงที่ฉลาดหลักแหลม เธอจะกลายเป็นคนโง่งมไปซะเอง”

“ช่วงที่อยู่เฝ้าแม่ ฉันเอาแต่นึกย้อนถึงอดีตของตัวเองมาตลอด ฉันไม่เคยเป็นคนฉลาดหลักแหลมอะไรเลย ตอนเด็กๆ ฉันเป็นยัยโง่ตัวน้อย พอโตขึ้น ฉันก็เป็นยัยโง่ตัวโต ความสุขอยู่ที่ไหน ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”