บทที่ 143 ผมมองเห็นความจริงใจ ผมมองเห็นความเย้ายวน

บทที่ 143 ผมมองเห็นความจริงใจ ผมมองเห็นความเย้ายวน

ผมโทรศัพท์หาเจียงนี

ระหว่างรอสาย ภาพของผมกับเจียงนีก็ผุดขึ้นมาในหัว เป็นภาพที่บ้านของเธอ บนโซฟาห้องนั่งเล่น...

"ถังเฟิง นายเองเหรอ!"

พอรับสายผม เจียงนีก็ตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด "วันนี้ฉันคุยกับแม่ตลอดเลย แม่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง แต่ฉันรู้ว่าแม่ได้ยินนะ"

"อืม แม่เธอต้องฟื้นขึ้นมาแน่ บางทีอาจจะฟื้นก่อนวันปีใหม่ แล้วก็จะค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ ผมกะว่าจะแวะไปดูสักหน่อย ถือโอกาสเอาบุหรี่ดีๆ เหล้าดีๆ กับชาดีๆ ไปให้ลุงเหยาด้วย"

"งั้นนายรีบมาเถอะ ลุงเหยาบ่นถึงนายอยู่เรื่อยเลย ตั้งแต่รู้จักกับนาย เขาก็กลัวว่านายจะลืมเขาไป"

ผมออกเดินทาง

ระหว่างทางก็พลางคิดทบทวนคำพูดของเจียงนีไปด้วย

เหยาคุนกลัวผมลืมเขา ย่อมไม่ใช่เพราะหวังเงินทองของผมแน่นอน แต่เป็นเพราะอยากเป็นเพื่อนต่างวัยกับผม