บทที่ 144 ความสุขสำราญของผมยากเกินจะบรรยาย

บทที่ 144 ความสุขสำราญของผมยากเกินจะบรรยาย

ผมน่าจะผล็อยหลับไปหลังตีสามครึ่ง

พอรู้สึกว่ามีคนขยับไปมาอยู่ข้างเตียง พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นเซี่ยเสวี่ยกำลังจ้องมองผมตาเยิ้ม

“เธอทำอะไรน่ะ”

“ฉันเอาอาหารเช้ามาให้พี่เฟิงค่ะ ถือโอกาสชื่นชมหุ่นพี่เฟิงไปด้วยเลย งั้นฉันออกไปก่อนนะคะ”

เซี่ยเสวี่ยในชุดลำลองกระโดดโลดเต้นเดินออกไป

ด้วยรูปร่างของเซี่ยเสวี่ย จริงๆ มีแววไปเป็นนางแบบระดับแถวสามได้สบาย น่าเสียดายที่แต่ก่อนเธอไม่มีโอกาสดีๆ แบบนั้น และหลังจากนี้ก็คงยิ่งไม่มีทางมี

“คนสวยจริงๆ อยู่ในหมู่คนธรรมดา ส่วนหน้าสดของพวกดาราแถวหน้า เอาเข้าจริงก็ถือว่าธรรมดาๆ เท่านั้นแหละ”

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ผมก็เริ่มกินอาหารเช้า