บทที่ 139 ผมมีความสุขมาก ผมประหม่ามาก

บทที่ 139 ผมมีความสุขมาก ผมประหม่ามาก

ระหว่างทางกลับจากโรงพยาบาลไปยังชุมชนจิ่นซิ่ว ผมเอาแต่นึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์ระหว่างผมกับเจียงนี

"เจียงนีช่างวิเศษเหลือเกิน รสนิยมทางเพศของเธอไม่ปกติ ผมเลยเทียบเท่ากับการเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ เจียงนีคงไม่มาเกาะติดผมเป็นภาระ และจะมองผมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดตลอดชีวิต เธอทั้งสวย ทั้งน่ารัก และก็น่าสงสารขนาดนั้น"

ตอนผมกลับมาถึงห้องเช่ารวม ก็ใกล้เที่ยงคืนแล้ว

เซี่ยเสวี่ยสวมชุดนอนกระโปรงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น กำลังแทะเมล็ดแตงและคุยโทรศัพท์

ดูเหมือนเธอกำลังชวนพวกเพื่อนสาวของเธอมาเช่าห้องที่นี่กับผมงั้นเหรอ

ผมคว้าโทรศัพท์ของเซี่ยเสวี่ยมาทันที ช่วยเธอกดตัดสาย แล้วเอาโทรศัพท์ตบหน้าเธอเบา ๆ ไปทีหนึ่ง

"โอ๊ย!"