บทที่ 140 บรรยากาศแห่งโฮ่วไห่ เยี่ยเยว่ฉานหญิงงามหยาดเยิ้มบนโลกมนุษย์

บทที่ 140 บรรยากาศแห่งโฮ่วไห่ เยี่ยเยว่ฉานหญิงงามหยาดเยิ้มบนโลกมนุษย์

เดินเล่นเตร็ดเตร่อยู่ที่โฮ่วไห่

ผมจูงมือเยี่ยเยว่ฉานไว้ ซึ่งดูเหมือนเธอจะไม่ได้ขัดขืนอะไร

"พี่ฉาน มือพี่เนียนนุ่มจังเลยครับ"

"คนอยู่เต็มถนนขนาดนี้ นายยังกล้าพูดแบบนี้อีกเหรอ ฟังดูเหมือนนายไม่เคยแตะต้องตัวผู้หญิงมาก่อนเลยนะ ทั้งที่ความจริงนายมันสิงห์นักขับตัวพ่ออยู่แล้ว รถเก๋ง รถออฟโรด รถตักดินนายก็ขับมาหมด ต่อไปคงถึงคิวรถขุดกับรถเครนยักษ์แล้วสินะ"

เยี่ยเยว่ฉานเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟัง แต่รสนิยมมุกใต้สะดือกลับจัดจ้านไม่เบา

ผมยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าเยี่ยเยว่ฉานกำลังอยู่ในช่วงวันนั้นของเดือน และในหัวก็คงจะมีภาพอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาเรื่อยๆ แน่