กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาหลี ช่วงนี้ลำบากเธอจริงๆ น้าไม่คิดเลยว่าในช่วงนี้จะเกิดเรื่องราวมากมายกับเธอขนาดนี้ ดีนะที่เธอกลับมาอย่างปลอดภัย”
“น้าคะ จริงๆ แล้วดวงของฉันถือว่าดีมากเลยนะคะ”
“ดูเหมือนจะจริงนะ ทุกครั้งที่มีเธออยู่ พวกเรามักจะผ่านพ้นอันตรายไปได้ ครั้งนี้ก็เช่นกัน”
“ใช่ไหมคะ ฉันก็คิดแบบนั้น” เสิ่นซูหลียิ้ม ทันใดนั้นก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้: “น้าคะ ฉันต้องกลับไปแล้ว ยังไม่ได้ทำอาหารให้พวกเขาเลยค่ะ”
ก่อนหน้านี้เธอเคยรับปากพวกเขาไว้ จะกลืนน้ำลายตัวเองไม่ได้ ตอนนี้ต้องไปทำแล้ว ขืนเธอจากไปจริงๆ ใครจะไปรู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมา ไปทำตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่เสียคำพูด
“ให้... ให้น้าไปช่วยไหม?”