กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หลู่หัวหรง! พอได้แล้ว! นายจะพูดไม่จบไม่สิ้นอีกนานไหม! ศิษย์น้องหญิงเล็กของฉันไปทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองนักหนา ทำไมถึงต้องคอยจับผิดเธอด้วยทฤษฎีสมคบคิดแบบนั้น!” เจียงหลีสุดจะทน จึงคว้าคอเสื้อที่หลู่หัวหรงจับอยู่แล้วถลึงตาใส่
เสิ่นซูหลีเหลือบมองหลู่หัวหรงเบา ๆ
สวี่จิ้งชวนไม่สนใจหลู่หัวหรง เพียงดึงมือที่อีกฝ่ายใช้กันเขาไว้ออกอย่างเบามือ แล้วก็กินสมุนไพรโอสถทั้งสองเม็ดลงไปในคราวเดียวโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน
“ไม่ได้นะ! ศิษย์พี่คนที่สอง…” หลู่หัวหรงยังพูดไม่ทันจบประโยค สวี่จิ้งชวนก็กลืนสมุนไพรโอสถลงท้องไปแล้ว