กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เธอต้องเร็วหน่อย! พวกฉันจะเข้าไปแล้ว” เสิ่นซูหลีกระพริบตากลมโตอย่างไร้เดียงสา
ครู่ใหญ่ ไป๋หลีจึงเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก “ฉันไม่เข้าไปแล้ว...”
มันไม่อยากสูญเสียอิสรภาพ ของดี ๆ หายไปก็หายไป วันหน้ายังมีโอกาส แต่ถ้าสูญเสียอิสรภาพ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่สบายใจทั้งนั้น
“ได้ งั้นพวกฉันเข้าไปแล้ว เธอช่วยปกป้องผู้อาวุโสกับคนอื่น ๆ ให้ฉันด้วย พอออกมาแล้วฉันจะให้ของดีกับเธอ” อันที่จริงเสิ่นซูหลีรู้มานานแล้วว่าไป๋หลีไม่ได้ยอมรับเจ้าของง่าย ๆ เช่นนั้น จึงไม่ได้ผิดหวังอะไรมาก ถึงอย่างไรก็คาดเดาไว้แล้วไม่ใช่หรือ