บทที่ 24

บทที่ 24

เจียงฉางคงสะพายเป้ พลางมองสำรวจทิศทางแล้วเดินกลับไปยังกองหินยักษ์

ซากศพพวกนั้นถือเป็นแก่นปราณจิตที่เก็บได้ฟรี ๆ จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้

เมื่อมาถึงกองหินยักษ์ เจียงฉางคงก็เห็นเงาร่างคุ้นตาคนหนึ่ง

สวมชุดยาวสีเขียว เส้นผมสีดำสลบถึงไหล่ นั่งยอง ๆ อยู่บนก้อนหินแตก ประคองโทรศัพท์มือถือในมือ สีหน้าดูหงุดหงิดอยู่บ้าง

รอบตัวของนางคือซากศพมารดารานอนเรียงราย

ซากมารดาราพวกนั้น ไม่ได้ถูกเก็บกู้ไปจริง ๆ ด้วย!

กระทั่งมารดาราขั้นเมฆาดาราจุดสูงสุดตัวนั้นก็ยังอยู่!

"สหายจี"

เจียงฉางคงกวาดสายตามองรอบบริเวณ พบว่ามีเพียงคนเดียวจึงรีบสาวเท้าเดินเข้าไป