กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เหย่เลิกคิ้ว ใช้นิ้วเกี่ยวปลายจมูกเจียงเยวี่ยเบา ๆ พลางยิ้มกล่าวว่า “ไม่ใช่คุณเป็นคนพูดเองหรือว่า ยุคสมัยกำลังพัฒนา ต้องคว้าโอกาสเอาไว้?”
เจียงเยวี่ย “...อืม ฉันเป็นคนพูดเองจริง ๆ!”
“ถ้าอย่างนั้นก็รีบหน่อย! อย่าชักช้า!” กู้เหย่จุมพิตริมฝีปากสีชมพูของเจียงเยวี่ย
เจียงเยวี่ยได้ยินกู้เหย่พูดเช่นนั้น ก็ยิ้มรับเช่นกัน “ได้!”
เสียงตอบรับคำว่าได้ครั้งนี้ทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวล ดวงตาของเธอที่มองกู้เหยี่ยามนี้เต็มไปด้วยความรัก ทำเอาหัวใจของกู้เหย่ถูกโจมตีเข้าอย่างจัง แล้วเขาจะอดกลั้นต่อไปได้อย่างไร เขาก้มตัวลงจูบเจียงเยวี่ยทันที
กลิ่นอายของทั้งสองหลอมรวม ริมฝีปากและปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดกัน แตกต่างจากตอนเที่ยงที่โรงเรียนซึ่งยังยับยั้งชั่งใจ คราวนี้กู้เหย่จูบอย่างลึกซึ้ง