กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แต่เขาลวนลามเธอด้วยคำพูด!” ใบหน้าหล่อสะอาดของทังจื่อหยางเผยความขุ่นเคือง
“ก็ต้องดูว่าเราจะคิดยังไง!” เจียงเยวี่ยไม่ได้โกรธเพราะชายหนุ่มคนนั้นพูดจาสองแง่สองง่ามหรอก หากต้องโกรธเพราะเรื่องแบบนี้ เธอคงไม่ต้องกินข้าวแล้ว แค่โกรธก็อิ่มไปทั้งวัน
“หมายความว่ายังไง?” ทังจื่อหยางไม่เข้าใจ แม้ในใจจะยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เขาไม่เข้าใจว่าเจียงเยวี่ยยังยิ้มออกมาได้อย่างไร เมื่อเจอกับอันธพาลตัวเล็ก ๆ แบบนั้น
“เราออกจากบ้านมาทำธุรกิจ ลูกค้าคือพระเจ้า รู้ไหมว่าพระเจ้าหมายถึงอะไร?” เจียงเยวี่ยหยุดไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นทังจื่อหยางพยักหน้าอย่างลังเล เธอจึงพูดต่อ “ลูกค้ามาใช้จ่ายเงิน ต้องควักเงินออกจากกระเป๋า ขอแค่ไม่ได้เรียกร้องอะไรเกินเหตุ ก็ไม่มีอะไรต้องใส่ใจ!”