เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันถัดมา ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เจียงเยวี่ยก็ได้ยินเสียงเป็ดตัวผู้ตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างนอกว่า “น้อยเกินไป เด็ดเพิ่มอีกหน่อย! พี่สอง นายไหวไหม ถ้าไม่ไหวก็ลงมา เดี๋ยวฉันเด็ดเอง!”
เจียงเยวี่ยขยี้ตาแล้วเปิดประตูออกไป ก็เห็นว่าในโถงเปิดไฟสว่างอยู่ ทังจิงจิงกับทังน้องสาวก็ตื่นขึ้นมาแล้ว กำลังใช้ลวดอะลูมิเนียมร้อยดอกจำปากล้วยไม้
“เจียงเยว่ เธอถูกเสียงปลุกตื่นหรือ?” ทังจิงจิงเห็นเจียงเยวี่ยเดินเข้ามาจึงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
“พวกเธอตื่นกันเช้าขนาดนี้ได้ยังไง?” เจียงเยวี่ยชะโงกหน้าออกไปมองนอกโถงพอดีกับที่ทังจื่อหยางถือกระจาดดอกจำปากล้วยไม้เดินเข้ามา
เมื่อเห็นเจียงเยวี่ย ทังจื่อหยางก็ก้มหน้าลงอย่างไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย เจียงเยวี่ยกลับสนใจแต่เสียงเป็ดตัวผู้ “นี่ เมื่อวานนายไม่ได้บอกว่าจะไม่เด็ดหรอกหรือ!”