เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผู้พันกู้ ตอนนี้คุณยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้!” ผู้พันเฉินแห่งทีมแพทย์เขตทหารอธิบายกับกู้เหย่อย่างอดทน
“ฉันเดินได้ วิ่งได้ แล้วทำไมจะออกจากโรงพยาบาลไม่ได้?” กู้เหย่ตะโกนอย่างหงุดหงิด
“ผู้พันกู้ คุณไม่เห็นสุขภาพตัวเองอยู่ในสายตาเลยหรือไง! คุณบาดเจ็บหนักขนาดนั้น เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันก็คิดจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว? แผลที่ไหล่กับแผ่นหลังของคุณยังต้องพักรักษาตัวและเฝ้าดูอาการในโรงพยาบาล!” นายแพทย์ทหารหานขมวดคิ้วพูดแทรก
นอกห้องพักผู้ป่วย เผิงเว่ยกั๋วยืนตัวสั่นงันงก เขาทำหน้าที่ทหารติดตามอารักขาให้ผู้บังคับกองพันกู้มานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นผู้บังคับกองพันกู้โมโหร้ายถึงเพียงนี้ ปกติแม้ผู้บังคับกองพันกู้จะไม่ค่อยยิ้มไม่ค่อยพูด ทำงานเฉียบขาดฉับไว แต่ก็ไม่เคยตำหนิลูกน้องโดยไร้เหตุผล