กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กู้เหย่ ฉันไม่ได้โกรธ!”
ตอนนี้จมูกของเธออบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกู้เหย่ กลิ่นหอมสดชื่นของไม้ซีดาร์ผสมกับกลิ่นไผ่ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะใบหน้าเธอ กลิ่นอายฮอร์โมนเพศชายอันเข้มข้นนั้นทำให้เจียงเยวี่ยรู้สึกวางใจ
“ที่คุณดุด่ามาก็ถูกแล้ว!” ขนตายาวงอนของเจียงเยวี่ยหลุบลง “เป็นเพราะฉันไม่รอบคอบเอง! คราวหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีก!”
“จำไว้ได้ก็ดี!” กู้เหย่โอบเจียงเยวี่ยไว้ พลางมองดวงตาแดงก่ำของเธอ เขาคิดอย่างจนปัญญา เจียงเยวี่ยปกติก็ฉลาดไม่น้อย แล้วทำไมถึงเชื่อคนง่ายขนาดนี้?
“กู้เหย่ ฉันมีเรื่องจะถามคุณ” เจียงเยวี่ยเล่นกระดุมเสื้อเชิ้ตของกู้เหย่ด้วยท่าทีใจลอยเล็กน้อย
“ถามมา!”