กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูบของกู้เหย่แผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ สัมผัสแล้วผละออกทันที
ขนตายาวของเจียงเยวี่ยสั่นไหว ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่ได้สติกลับมาจากการที่กู้เหย่จู่ ๆ ก็จูบเธอ
“ฉันรู้ ฉันได้ยินหมดแล้ว!” นิ้วยาวของกู้เหย่ลูบผ่านริมฝีปากสีชมพูราวกลีบดอกไม้ของเจียงเยวี่ย แววตาอ่อนโยน เสียงยิ่งอ่อนโยนกว่า
เจียงเยวี่ยรู้ว่าตอนนี้สีหน้าของตัวเองคงดูโง่มาก เมื่อครู่นี้เธอพูดอะไรที่บ้านเฉาโหย่งไปบ้าง? ทำไมเธอจำไม่ได้เลย?
แต่พอเห็นท่าทางอ่อนโยนเต็มแววตาของกู้เหย่ คิดว่าผลงานของเธอน่าจะยังเป็นที่พอใจของเขาอยู่!
ตอนนี้พวกเขาข้ามถนนกลับมาถึงจุดที่จอดรถแล้ว กู้เหย่เปิดประตูรถและอุ้มหนิงหนิงขึ้นไปก่อน
เจียงเยวี่ยกำลังจะปีนขึ้นรถ ก็ถูกกู้เหย่คว้าเอวอุ้มลงมา