กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เด็กหญิงคนนั้นก็คือหนิงหนิง ปกติกู้เหย่อยู่ที่กองพันตลอด หนิงหนิงจึงไม่มีใครดูแล เขาเลยส่งเธอมาฝากไว้ที่บ้านหลี่หงอิงด้วย แล้วตอนกลางคืนค่อยมารับหนิงหนิงกลับบ้าน
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หงอิง ดวงตากลมโตของหนิงหนิงก็เผยแววสับสนและหวาดกลัว
ที่สับสนก็เพราะเธอยังเด็กเกินไป จึงฟังคำยุยงของหลี่หงอิงไม่ค่อยเข้าใจ ส่วนที่หวาดกลัวก็เพราะได้ยินชื่อเจียงเยวี่ย
“พี่ อย่าพูดเรื่องพวกนี้ให้หนิงหนิงฟังสิ ดูสิ ทำเธอกลัวหมดแล้ว!” หลี่ซิ่วซิ่วเห็นหนิงหนิงทำท่าเหมือนจะร้องไห้ก็รีบบอกหลี่หงอิง
จากนั้นเธอก็ปลอบหนิงหนิงต่อ “เอาล่ะหนิงหนิง ไม่ร้องนะ! เดี๋ยวป้าซิ่วจะแกะเมล็ดแตงให้กิน”