เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357 - สู้ศึกโจวเหริน
เมื่อพิธีศพของหลิวเป้ยสิ้นสุดลง ทุกคนต่างรีบระงับความโศกเศร้าไว้ในใจ แล้วหวนคืนสู่ภาระหน้าที่ในกลียุคอันวุ่นวายอีกครั้ง
กวนอวี่และเตียวหุย สองแม่ทัพผู้เปี่ยมด้วยน้ำใจและคุณธรรม ต่างมุ่งหน้าสู่แนวหน้าอันคละคลุ้งไปด้วยควันไฟอย่างไม่รั้งรอ เพื่อทุ่มเทให้กับการฝึกทหารอย่างเข้มข้น
เวลานั้น กำลังทหารใต้ร่มธงของหลิวเย่ามีจำนวนแน่นหนาจนแทบเต็มอัตราศึก กวนอวี่และเตียวหุยแม้จะมีความทะเยอทะยาน คิดอยากจะจัดตั้งกองทัพเหล็กกล้าเฉพาะของตนเอง แต่ก็ทำได้เพียงสะกดกลั้นไว้ในอก เพื่อรอคอยจังหวะที่เหมาะสม
วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า ทั้งสองคนราวกับต้องการเปลี่ยนความโศกเศร้าทั้งมวลให้กลายเป็นหยาดเหงื่อบนลานฝึกทหาร หวังจะอาศัยการฝึกซ้อมอันไร้ที่สิ้นสุดนี้เพื่อหาความสบายใจ ปลดเปลื้องความมืดมนจากการจากไปของหลิวเป้ย และก้าวเดินไปสู่หนทางใหม่ อย่างไรเสีย ชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป หนทางข้างหน้ายังคงยาวไกล มีเพียงการมุ่งหน้าต่อไปเท่านั้น
ภายในกระโจมใหญ่ที่แนวหน้า บรรยากาศเงียบขรึมและตึงเครียด
หลิวเย่า กัวเจีย และซี่จง ทั้งสามคนกำลังล้อมวงอยู่หน้าโต๊ะ สายตาจับจ้องไปยังแผนที่ของเมืองหนานหยาง ประหนึ่งว่าสามารถมองทะลุผืนกระดาษบางๆ นั้น เพื่อหยั่งรู้ผืนดินทุกตารางนิ้วและความเปลี่ยนแปลงในสมรภูมิรบได้
กัวเจียเป็นผู้ทำลายความเงียบงันขึ้นก่อน น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกและก้องกังวาน สะท้อนไปทั่วกระโจมใหญ่