เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 354 - หยวนซู่ผูกคอตาย
ยามนี้ กลุ่มของหยวนซู่เพิ่งก้าวเท้าเหยียบลงบนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ หมายจะอาศัยความมืดหลบหนีเข้าไปในป่าเขาลึก เพื่อให้รอดพ้นจากการตามล่าของชะตากรรม ทว่าในเวลานั้นเอง เงาร่างหนึ่งที่ทำให้หยวนซู่ต้องขวัญผวาก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบดั่งภูตพราย
"ฮ่าๆ ท่านผู้ยิ่งใหญ่หยวนกงลู่ ข้าหลิวเย่าวางตาข่ายฟ้าดินไว้ที่นี่ รอคอยการมาเยือนของท่านอยู่นานแล้ว"
หลิวเย่ายกทวนยาวประกายเย็นเยียบในมือขึ้นอย่างสบายอารมณ์ มุมปากยกยิ้มหยัน สายตาคู่นั้นดุจสามารถมองทะลุเนื้อหนัง เข้าไปเห็นวิญญาณที่สั่นเทาของหยวนซู่
หยวนซู่โกรธเกรี้ยวจนสุดจะทน แผดเสียงร้องออกมาสุดเสียง
"หลิวเย่า ตัวข้ามีความแค้นลึกซึ้งอันใดกับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงตามจองล้างจองผลาญไม่เลิกรา คอยขัดขวางข้าครั้งแล้วครั้งเล่า หมายจะบีบคั้นข้าให้จนมุมให้จงได้"
"ฮ่าๆ หยวนกงลู่เอ๋ย ในยุคกลียุคที่เปลวเพลิงสงครามลุกโชนและผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ เหตุผลเป็นเพียงของเล่นในมือของผู้มีอำนาจเท่านั้น ระหว่างเจ้ากับข้า เป็นเพียงจุดยืนที่แตกต่าง และชะตากรรมที่ต้องแก่งแย่งชิงดีกันเท่านั้น"
คำพูดของหลิวเย่าดูเรียบง่าย ทว่าทุกถ้อยคำบาดลึกดั่งคมมีด ชี้ตรงไปยังความกลัวและความจนใจในส่วนลึกของหัวใจ
หยวนซู่ หรือที่ผู้คนเรียกขานว่าหยวนกงลู่ ยามนี้สายตาดั่งคบเพลิง จ้องมองหลิวเย่าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว
"หลิวเย่า หากเจ้าออกคำสั่งให้กองกำลังทั้งหมดวางอาวุธยอมจำนนในตอนนี้ ข้าจะยังเห็นแก่ไมตรีเก่าก่อน เว้นทางรอดให้พวกเจ้าสักสาย"