เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353 - หยวนซู่เตลิดหนีอย่างลนลาน
ด้านนอกธรณีประตูอันสง่างามของค่ายใหญ่ทัพปิ้งโจว แถวทหารสวมเกราะหนักยืนตระหง่านดั่งหอคอยเหล็ก รอคอยคำสั่งบุกเข้าสู่กระโจมอย่างสงบนิ่ง
ภายใต้แสงอัสดงยามเย็น เงาร่างของพวกเขาทอดยาว กลิ่นอายการต่อสู้และความดุดันผสานกับความเงียบสงบเป็นภาพอันยิ่งใหญ่
"ฮ่าๆ ช่างเป็นสุราเลิศรสในแดนมนุษย์ สุราดี สุราดีจริงๆ"
ใบหน้าของโจวยวี่ในเวลานี้เปี่ยมไปด้วยความเมามาย ราวกับว่าความกังวลทั้งมวลในโลกหล้าถูกละลายหายไปสิ้นด้วยสุราอันหอมหวานนี้
ชามสุราในมือของเขาสั่นไหวเบาๆ คล้ายกับว่าแบกรับความสำราญไว้มากเกินจนยากจะควบคุม
มือคู่นั้นพยายามจับไหสุราให้มั่น คงต้องควานหาอยู่หลายคราว จึงจะยกขึ้นจากโต๊ะได้ นำพาเสียงกระทบกันดังกังวานใส ขัดแย้งกับความเงียบสงบด้านนอกค่ายอย่างสิ้นเชิง
เขาเขย่าไหสุราที่ว่างเปล่าไปมา คิ้วขมวดเล็กน้อย คล้ายรู้สึกเสียดายในความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
"อ้าว สุราหมดแล้วหรือ ช่างน่าขัดใจยิ่งนัก ท่านอาจารย์เฟิ่งเสี้ยว จะรบกวนท่านช่วยนำสุราดีมาให้ข้าอีกสักไหได้หรือไม่"
สายตาของกัวเจียทอดมองไปยังโจวยวี่ที่เริ่มโซเซ มุมปากยกยิ้มอย่างมีความหมาย จากนั้นจึงยกไหสุราข้างกายขึ้นมาอย่างใจเย็น ภายในใจกำลังวางแผนว่าจะชักนำยอดกุนซือแห่งเจียงตงผู้นี้ให้จมสู่ห้วงสุราจนหมดสภาพได้อย่างไร